Pudel miniaturowy

Autor: Kamil Nowak, Założyciel Hau Now

Pudel miniaturowy, potocznie miniaturka albo pudelek, to mała odmiana pudla: 28–35 cm w kłębie i 4–7 kg, większa od pudla toy i mniejsza od średniego. Żyje 14–17 lat, prawie nie linieje i uczy się w lot. W zamian potrzebuje strzyżenia co 6–8 tygodni, codziennej pracy dla głowy i opiekuna, który nie znika z domu na cały dzień.

Jak wygląda pudel miniaturowy? Opis rasy

Pudel miniaturowy to mały, proporcjonalnie zbudowany pies o sylwetce zbliżonej do kwadratu, z długą szyją, wysoko noszoną głową i gęstym, kędzierzawym włosem w jednej, jednolitej maści. Ma 28–35 cm w kłębie i waży 4–7 kg, a w ruchu jest lekki i sprężysty.

Pudelki miniaturowe ważą zazwyczaj od 4 do 7 kilogramów. Samice są zazwyczaj nieco drobniejsze od samców, a w rasie powinien występować wyraźny dymorfizm płciowy. Najbardziej pożądana przez hodowców wysokość w kłębie mieści się w przedziale od 28 do 35 cm.

U przedstawicieli tej rasy rozróżniamy dwa rodzaje okrywy włosowej:

• Lokowana: włos gruby i gęsty, tworzący regularne loki o równomiernej długości.
• Sznurowa: obfita, o wełnistej strukturze, tworząca charakterystyczne długie sznury.

Pod względem budowy pudel miniaturowy to pies proporcjonalny o mocnym kośćcu. Już na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie czujnego i energicznego zwierzęcia, gotowego do działania.

Pudel toy, miniaturowy, średni czy duży: czym się różnią?

Pudel toy, pudel miniaturowy, pudel średni i pudel duży to jedna rasa w czterech odmianach wielkości, opisanych we wzorcu FCI nr 172. Odmiany różnią się wzrostem w kłębie: toy ma 24–28 cm, miniaturowy 28–35 cm, średni 35–45 cm, a duży 45–60 cm. Charakter, włos i maści są we wszystkich takie same.

Wzorzec FCI nie podaje wagi, tylko wzrost, dlatego kolumna z wagą to wartości orientacyjne. Określenia „pudel toy miniaturka” albo „mini pudel toy” mieszają dwie odmiany: pies ma albo do 28 cm (toy), albo 28–35 cm (miniaturowy). Jeśli zależy Ci na konkretnej wielkości, pytaj hodowcę o wzrost rodziców w centymetrach, nie o nazwę.

Zdrowotnie największa różnica dotyczy najmniejszych psów: pudel toy ma delikatniejszy kościec, częściej zmaga się ze zwichnięciem rzepki i gorzej znosi upadki, na przykład z kanapy. Miniaturka jest pod tym względem bardziej odporna, a wciąż mieści się na kolanach.

Jakie maści ma pudel miniaturowy?

Pudel miniaturowy według wzorca FCI może mieć jedną z sześciu jednolitych maści: czarną, białą, brązową, szarą, morelową albo płową czerwoną, którą potocznie nazywa się rudą. Maść ma być równa na całym ciele, bez łat i podpaleń.

• Brązowy: ciemny, ciepły i równy odcień. Oczy ciemnobursztynowe, nos i wargi brązowe. To jedna z najchętniej wyszukiwanych maści.
• Czarny i biały: klasyka wystaw. U białych pudli łatwiej zauważyć przebarwienia łzowe pod oczami.
• Szary: szczenięta rodzą się ciemne i jaśnieją stopniowo, zwykle przez pierwsze 1–2 lata, więc kolor dorosłego psa trudno przewidzieć.
• Morelowy i płowy czerwony (rudy): ciepłe, jednolite odcienie od jasnej moreli po głęboką rudość. Z wiekiem mogą lekko blednąć.

Pudle łaciate (parti) albo podpalane (phantom) istnieją, ale wzorzec FCI ich nie uznaje. Hodowla zrzeszona w ZKwP nie sprzeda takiego szczeniaka jako wzorcowego, a ogłoszenie „rzadka maść, rodowód” to sygnał, żeby dokładnie sprawdzić hodowcę.

Ile waży szczeniak pudla miniaturowego i jak rośnie?

Szczenięta pudla miniaturowego rosną dynamicznie przez pierwsze sześć miesięcy, po czym tempo wzrostu wyraźnie spada. Poniższa tabela pokazuje orientacyjne wartości masy ciała szczeniaka w kolejnych miesiącach życia. Suki są zazwyczaj nieco lżejsze od samców.

Jeśli szczeniak wyraźnie odbiega od tych widełek, skonsultuj to z weterynarzem. Zarówno niedowaga, jak i nadwaga w wieku szczenięcym mogą odbić się na zdrowiu stawów i kośćca.

Jaki charakter ma pudel miniaturowy?

Pudel miniaturowy jest wesoły, czujny i bardzo przywiązany do opiekuna. Lubi być w centrum uwagi, chętnie się bawi i uczy, a pogodny, trochę szczenięcy charakter zachowuje niemal do starości. Słabe strony to wrażliwość na nudę i samotność: niezajęty pudel szczeka i sam szuka rozrywki.

Pudle miniaturowe i podatność na szkolenie

Pudle od wieków słyną ze swojej wysokiej inteligencji. Chętnie zatrudniano je na planach filmowych i w cyrkowych przedstawieniach, gdzie prezentowały rozmaite sztuczki. Te zwierzaki uwielbiają się popisywać i błyskawicznie uczą się przez zabawę. Szybko tworzą głęboką więź z opiekunem, dlatego ich szkolenie zazwyczaj nie przysparza szczególnych problemów nawet niedoświadczonym właścicielom psów.

Miniaturowy pudel i stosunek do innych zwierząt

Pudel miniaturowy z natury unika konfliktów. Jest łagodny i towarzyski, dlatego w większości przypadków bez problemów dogaduje się z innymi psami. Nie wolno jednak zaniedbać socjalizacji. Szczeniak powinien mieć możliwość poznania psów o różnej wielkości i temperamencie, koniecznie w kontrolowanych warunkach.

Pomimo swojej myśliwskiej przeszłości pudle miniaturowe mogą żyć w zgodzie zarówno z kotami, jak i z małymi zwierzętami domowymi, takimi jak gryzonie czy króliki. Tutaj bardzo wiele zależy od opiekuna i sposobu, w jaki zapozna ze sobą wszystkich domowników.

Skąd pochodzi pudel miniaturowy? Historia rasy

Pudel miniaturowy wywodzi się od dawnego pudla wodnego, psa myśliwskiego aportującego ptactwo z wody. Za kraj pochodzenia rasy FCI uznaje Francję.

Etymologia słowa „pudel” odnosi się bezpośrednio do starogermańskiego wyrażenia opisującego kałużę lub niewielkie bajoro. Psy, które uwielbiały wodę, miały zacięcie myśliwskie, a ich lokowana sierść stale rosła, opisywano już w źródłach średniowiecznych.

Pudle miniaturowe na salonach

Pudel miniaturowy był wykorzystywany przede wszystkim do polowań na ptactwo wodne. Od początku istnienia rasy pudle występowały w trzech różnych wielkościach. Odmiana miniaturowa zyskała ogromną popularność wśród francuskich elit, którym służyła za wesołego i wiernego towarzysza. Z Wersalu stopniowo przenosiły się na inne europejskie dwory. Biały pudel Bielik przez długie lata był wiernym towarzyszem polskiego króla Zygmunta Starego.

Nowoczesna historia pudla miniaturowego

W 1880 roku opisano oficjalny wzorzec rasy, co dało początek kynologicznej karierze pudla miniaturowego. Od tamtej pory miniaturowe pudle cieszą się niezwykłą popularnością na całym świecie, przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych i Skandynawii.

Na terenie Polski pudle do towarzystwa pojawiały się regularnie na przestrzeni wielu stuleci. Po II wojnie światowej, kiedy powstał Związek Kynologiczny w Polsce, pudle coraz częściej pojawiały się na wystawach. Pierwszy ujednolicony wzorzec w języku polskim pojawił się w 1956 roku, a cztery lata później zorganizowano pierwszą wystawę.

Ile kosztuje pudel miniaturowy i jak wybrać hodowlę?

5000 do 8000 zł to przedział cenowy, jakiego możesz się spodziewać w hodowlach zrzeszonych w ZKwP. Wszystko zależy od renomy i doświadczenia hodowcy, osiągnięć wystawowych rodziców oraz zgodności szczeniaka ze wzorcem rasy.

Pudel miniaturowy nie jest obecnie najbardziej popularną rasą w Polsce, ale nie oznacza to, że nie pada ofiarą pseudohodowców. Niewielkie, słodkie psiaki zawsze wzbudzają wiele emocji i pokusa kupienia ich taniej niż w rzetelnej hodowli nie słabnie. W trosce o dobro zwierzaka zawsze wybieraj hodowle zarejestrowane w ZKwP, które badają rodziców pod kątem chorób genetycznych i zapewniają szczeniętom prawidłową socjalizację.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze hodowli:

• hodowca zaprasza na wizytę i pokazuje rodziców szczeniaka,
• szczenięta wychowywane są w domu, nie w kojcach na zewnątrz,
• miot jest zarejestrowany w ZKwP i posiada metrykę,
• rodzice mają aktualne badania pod kątem chorób genetycznych typowych dla rasy,
• hodowca chętnie odpowiada na pytania i pozostaje w kontakcie po sprzedaży.

Jakie wady i zalety ma pudel miniaturowy?

Największe zalety pudla miniaturowego to długie życie, brak linienia, łatwość nauki i mały rozmiar, który pasuje do mieszkania. Największe wady to koszt i czas pielęgnacji włosa, skłonność do szczekania z nudów i źle znoszona samotność.

Zalety:

• żyje 14–17 lat,
• prawie nie linieje, więc w domu nie ma sierści na meblach,
• bardzo szybko się uczy i lubi współpracę z człowiekiem,
• dobrze odnajduje się w mieszkaniu i w podróży,
• zwykle łagodny wobec innych psów, kotów i dzieci.

Wady:

• strzyżenie co 6–8 tygodni i szczotkowanie kilka razy w tygodniu, czyli stały koszt i czas,
• znudzony szczeka i sam wymyśla zajęcia,
• źle znosi wiele godzin samotności,
• skłonność do kamienia nazębnego i chorób przyzębia,
• popularność rasy przyciąga pseudohodowle.

Czy pudel miniaturowy to pies dla każdego?

Pudel miniaturowy, zarówno szczeniak, jak i dorosły pies, może okazać się fantastycznym wyborem dla rodziny szukającej energicznego i inteligentnego psiaka niewielkich rozmiarów. Pozostawione same sobie długo w ciągu dnia pudle szybko popadają w apatię lub odreagowują nudę w sposób, który sąsiedzi zapamiętają na długo. Zdecydowanie nie odnajdą się w domu, gdzie opiekun wiele godzin spędza poza domem bez możliwości zabrania psa ze sobą.

Pudel miniaturowy i jego charakter przez całe życie

Mentalnie pudel miniaturowy pozostaje szczeniakiem do późnej starości. Dlatego jest doskonałym towarzyszem dla dzieci. Pudle miniaturowe uwielbiają, gdy wokół nich dużo się dzieje, chętnie biorą udział w zabawach, a przy tym są niezwykle czułe i opiekuńcze. Warto jednak pamiętać, że to pies o stosunkowo delikatnej budowie, więc zabawę z najmłodszymi dziećmi dobrze mieć pod kontrolą.

Ile ruchu potrzebuje pudel miniaturowy?

Dwa spacery dziennie, łącznie 45 do 60 minut, to baza. Prawdziwy klucz leży jednak w pracy głową: nauka nowych komend, zabawy węchowe, maty do lizania, chowanie smaczków po mieszkaniu. Pudel uwielbia się uczyć i chwyta w lot, co oznacza jedno: nudę odreagowuje na własną rękę, obszczekiwaniem, kopaniem, kreatywnością, której raczej nie docenisz.

Do mieszkania nadaje się świetnie pod jednym warunkiem: dostaje zajęcie. Pudel z planem dnia to pies, który drzemie zadowolony, gdy Ty pracujesz. Do treningu i węchowych zabaw sprawdzą się małe smaczki treningowe o prostym składzie, żeby nagradzać często bez przekarmiania.

Czym karmić pudla miniaturowego?

Pudel miniaturowy ma szybką przemianę materii i niewielki żołądek, dlatego lepiej sprawdzą się u niego dwa mniejsze posiłki dziennie niż jeden duży. Wybieraj karmę z wysoką zawartością mięsa i krótkim, zrozumiałym składem. Pełną ofertę znajdziesz w kategorii karma dla małego psa.

Pudle bywają wybredne i mają skłonność do wrażliwego trawienia oraz przebarwień łzowych. Jeśli zauważasz łzawienie, drapanie albo problemy trawienne, wypróbuj karmę z jednym źródłem białka, na przykład jagnięciną albo indykiem, i obserwuj psa przez kilka tygodni. Dobrym urozmaiceniem codziennej miski jest mokra karma dla psa o prostym, mięsnym składzie.

Małe rasy częściej zmagają się z kamieniem nazębnym, więc obok karmy warto sięgać po naturalne gryzaki, które czyszczą zęby przy okazji żucia.

Jak pielęgnować pudla miniaturowego?

Pudel ma włos, nie sierść, co jest jednocześnie dobrą i złą wiadomością. Dobrą, bo prawie nie linieje i na kanapie nie znajdziesz futrzanego dywanu. Złą, bo ten włos rośnie bez końca i sam się nie ułoży. Pudel to rasa pielęgnacyjna i lepiej wiedzieć to przed zakupem.

Strzyżenie co 6 do 8 tygodni. Wizyta u groomera to nie fanaberia, lecz konieczność. Między strzyżeniami włos filcuje się w kołtuny, które ciągną skórę i bolą. Fryzur jest cała galeria: klasyczny baranek, praktyczny króliczek, krótki misio. Wybór należy do Ciebie, ale krótsze cięcie to mniej codziennej pracy.

Szczotkowanie kilka razy w tygodniu. Dziesięć minut grzebieniem i szczotką pętelkową wystarczy, żeby włos nie splątał się u nasady. Pudel, który od szczeniaka zna szczotkę, znosi to bez dramatów.

Uszy, łzy, łapy. Pudel ma opadające uszy z włosem w kanale, więc raz na jakiś czas trzeba je przeczyścić, żeby się nie zaparzały. Jasne pudle miewają przebarwienia łzowe pod oczami, tu pomaga regularne przecieranie i dobrze dobrana dieta. Włos między poduszkami łap warto skracać, bo zbiera błoto i ślizga się na panelach. Do pielęgnacji uszu i oczu przyda się pielęgnacja oczu i uszu dobrana do wrażliwej skóry pudla.

Ile żyje pudel miniaturowy i na co choruje?

Zapalenie ucha, zwichnięcie rzepki i choroby przyzębia to schorzenia, które w tej rasie pojawiają się najczęściej. Pudle żyją długo, przeciętnie 14 do 17 lat, ale długowieczność warto wspierać świadomą profilaktyką. Poniższe informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji weterynaryjnej.

Do schorzeń, na które pudel miniaturowy jest bardziej narażony niż inne rasy, należą:

• zapalenie ucha, szczególnie przy opadających małżowinach z gęstym włosem,
• zapalenie dziąseł i choroby przyzębia, związane ze składem śliny charakterystycznym dla tej rasy,
• choroba Legg-Perthesa-Cavéa, dotycząca głowy kości udowej,
• padaczka idiopatyczna,
• choroba von Willebranda, zaburzenie krzepliwości krwi o podłożu genetycznym,
• zwichnięcie rzepki, typowe dla małych ras.

Hodowla, którą wybierasz, powinna badać rodziców szczeniaka pod kątem chorób genetycznych. Od niektórych problemów nie da się jednak całkowicie uciec. Skład śliny pudla sprawia, że niemal każdy przedstawiciel tej rasy będzie na pewnym etapie życia zmagał się z chorobami przyzębia. Regularne czyszczenie zębów i higiena jamy ustnej to jeden z najprostszych sposobów, żeby temu zapobiec.

Najczęstsze pytania o pudla miniaturowego

Kamil Nowak

Założyciel Hau Now

Kamil Nowak, założyciel Hau Now. Markę stworzył po stracie swojego psa, samojeda Yetiego, z myślą o opiekunach szukających naprawdę jakościowego żywienia dla psa. Na co dzień pracuje z karmami komponowanymi z dietetykami zwierzęcymi i od lat zgłębia temat psiej diety oraz codziennego życia z psem. Na blogu Hau Now dzieli się praktyczną wiedzą o żywieniu, zdrowiu i opiece nad psem.

Zobacz wszystkie artykuły autora